Forum Wiedzy DTI Polska
Październik 20, 2014, 07:52:55 *
Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj.
Czy dotarł do Ciebie email aktywacyjny?

Zaloguj się podając nazwę użytkownika, hasło i długość sesji
Aktualności: Szanowni Użytkownicy Forum,
z przyjemnością informujemy, że po kilku latach współpracy z  Duńskim Instytutem Technologicznym (DTI), wspólnie podjęliśmy decyzję o rozpoczęciu pełnej integracji z DTI.

W związku z tym, od 15. października 2013 r. FIRMA 2000 Sp. z o.o. zmieniła nazwę na Danish Technological Institute Polska Sp. z o.o. Pozostałe dane nie ulegają zmianie.

Wprowadzane przez nas zmiany obejmą nie tylko ujednolicenie nazwy i identyfikacji wizualnej, ale też integrację kultury obu organizacji oraz transfer wiedzy.

Zapraszamy do zapoznania się działalnością Duńskiego Instytutu Technologicznego i do odwiedzenia naszej strony internetowej www.dtipolska.com.pl.

Życzymy owocnych rozmów na forum.
Moderatorzy Forum Wiedzy DTI Polska
 
   Strona główna   Pomoc Szukaj Kalendarz Zaloguj się Rejestracja  
Strony: 1
  Drukuj  
Autor Wątek: Teorie komunikacji  (Przeczytany 540 razy)
Beata Jakubowska
Global Moderator
Stały bywalec
*

Karma: +4/-0
Offline Offline

Wiadomości: 141


« : Grudzień 27, 2012, 11:23:02 »

Komunikacja to jedne z niewyczerpanych tematów w życiu codziennym i zawodowym, źródło klęsk, sukcesów i plotek. Zapraszam do przyjrzenia się "komunikacji" od strony teoretycznej. Jedną z wielu teorii dot. tego zagadnienia jest propozycja F. Schulz von Thun.
W koncepcji F.Schulz von Thun’a wypowiedz odbywa się na 4 płaszczyznach. Świadomość występowania tych płaszczyzn do przekazywania komunikatów zwiększa skuteczność w porozumiewaniu się z innymi.
Co zawiera wypowiedz?

1. Zawartość rzeczowa wypowiedzi – fakty, informacje, czyli sedno.

2. Relacja wzajemna -  czyli to jak nawiązuję kontakt z rozmówcą, jak się do niego zwracam, wyrażam to, co o nim myślę; moja postawa wobec rozmówcy odpowiada za to, że rozmówca czuje się w mojej obecności akceptowany i w pełni wartościowy, albo - odrzucony, lekceważony i traktowany niepoważnie.

3. Ujawnienie siebie - kiedy ktoś mówi coś od siebie, objawia także część samego siebie, swoje osobowości i poglądów.

4. Apel - kiedy ktoś coś mówi, przeważnie chce także coś osiągnąć, wywrzeć wpływ.

"Każda z tych płaszczyzn jest odpowiedzialna za jakość (przejrzystość) komunikacji. Wypowiedź: "Dzwoniłem do ciebie pięć razy!" jest na płaszczyźnie rzeczowej jasna i zrozumiała. Natomiast już na płaszczyźnie ujawnienia siebie pojawia się kilka możliwości. Odbiorca nie wie na pewno, co nadawca chciał o sobie powiedzieć. Czy jego wypowiedź zawiera rozczarowanie, a może zagniewanie? Mało przejrzysta jest także płaszczyzna wzajemnych relacji. Tutaj pytanie nadawcy może oznaczać zarówno "Gdzie się podziewałeś?", jak i "Jesteś dla mnie bardzo ważny!" Podobnie nie jest wyraźny apel wypowiedzi. Może "Zadzwoń do mnie teraz ty"? Odbiorca takiej wypowiedzi może znaleźć się w niewygodnej sytuacji: "Rozumiem każde jego słowo -ale co on właściwie chce powiedzieć!" Niejasne płaszczyzny wypowiedzi stwarzają pole do popisu wewnętrznemu bogactwu odbiorców ukrytemu w skarbcu ich własnej fantazji, oczekiwań, obaw. Odbiorca często potrafi "dosłyszeć" w wypowiedzi nadawcy jeszcze coś, co pochodzi już tylko od niego - i w ten sposób zaczyna rozmawiać tylko sam ze sobą.

Po drugie, wypowiedź jest pakietem różnych informacji. Każda z czterech "płaszczyzn" wypowiedzi może zawierać kilka informacji. Ta rzeczywistość jest prawdziwym obciążeniem dla odbiorcy, który chciałby (wewnętrznie) zareagować na każdą z informacji i przez to łatwo się gubi.

Kiedy byłem jeszcze małym chłopcem, mocno przeżyłem pewne zdarzenie w tramwaju. Siedziałem wygodnie obok mojego dziadka, podczas gdy inni, z powodu braku miejsc siedzących, stali. W pewnym momencie usłyszałem czyjś rozzłoszczony głos zwrócony do mojego dziadka: "To niesłychane, żeby dziecko siedziało, a starsi musieli stać!" Mój dziadek nie pozostał dłużny i niemniej mocnym głosem odparował: "Chce Pan tu wrzeszczeć?" Przepychanka trwała chwilę. W końcu, ku mojemu zaskoczeniu, dziadek przyznał rację rozmówcy i polecił mi, żebym ustąpił miejsca. Dodał jednak: "Ale z tego powodu nie musiał pan tak strasznie ryczeć". Wtedy po raz pierwszy przeżyłem, że jednocześnie można wyraźnie być nie w porządku i mieć zupełną rację.
Wypowiedzi są właśnie czterowymiarowe. Mój dziadek zgadzał się ze swoim rozmówcą na płaszczyźnie zawartości rzeczowej i na płaszczyźnie apelu, ale zupełnie nie odpowiadało mu to, co działo się na płaszczyźnie wzajemnych relacji. Odbiorca, aby odpowiednio zareagować na wypowiedź nadawcy, musi najpierw wyraźnie i dokładnie uświadomić sobie, co dzieje się w jego wnętrzu. W innym razie między nadawcą a odbiorcą zaczyna panować raniący nieład.

Wszystkie cztery płaszczyzny komunikacji są jednakowo ważne (nawet, kiedy w niektórych wypowiedziach ta, czy inna płaszczyzna jest niema). Szkoła i świat zawodowy nie kochają tego stwierdzenia. Tam nacisk jest położony przede wszystkim na "zawartość rzeczową". Wypowiedzi produkowane przez szkołę i świat pracy chciałyby być jednopłaszczyznowe, "rzeczowe". Wiele się mówi o tym, że dzisiejsza szkoła jest zbyt "mózgowa" i prawie całą energię wkłada w przekazywanie wiedzy, a prawie zupełnie nie dba o kształtowanie wzajemnych relacji. Także w życiu zawodowym oficjalnie liczy się tylko jednopłaszczyznowa rzeczowość. Nie rozwiązuje ona problemów związanych z "ujawnianiem siebie", nie przyczynia się do tworzenia dobrych relacji wzajemnych, a przecież te właśnie sfery pochłaniają masę naszej psychicznej energii. Są to sprawy "nierzeczowe", które należy traktować po macoszemu."
F. Schulz von Thun, Sztuka Rozmawiania, WAM Kraków 2001

Zapisane
Strony: 1
  Drukuj  
 
Skocz do:  

Działa na MySQL Działa na PHP Powered by SMF 1.1.19 | SMF © 2006-2011, Simple Machines Prawidłowy XHTML 1.0! Prawidłowy CSS!